W okresie poprzedzającym romantyzm trwała bez pardonowa walka pomiędzy stronnictwami, klasykami a romantykami. Po upadku Napoleona zwycięskie państwa postanowiły przywrócić w Europie równowagę polityczną . W tym celu we wrzeżniu 1814 roku zjechali do Wiednia dyplomaci europejscy na czele z carem Rosji Aleksandrem 1 i królem Prus Fryderykiem Wilhelmem 3 . Mimo napływu dużej liczby książąt i władców , decydującą rolę odegrały na kongresie cztery zwycięskie mocarstwa : Rosja , Anglia , Austria i Prusy oraz pokonana Francja . Największą aktywność na kongresie przejawiali : cesarz Aleksander , brytyjski minister stanu Robert Castlereagh ; minister austryiacki Klemens Metternich oraz francuski minister spraw zagranicznych Maurycy Talleyrand . Przedstawiciele pozostałych państw zadowalać się na ogół musieli przyjmowaniem do wiadomości decyzji pięciu mocarstw .

Cesarz Aleksander 1 , inspirowany przez księcia Czartoryskiego zgodził się na odbudowanie polskiego państwa i nadanie mu konstytucji , żądał tylko , aby przyszłe Królestwo Polskie połączone było na zawsze z Rosją przez osobę cesarza rosyjskiego . Sprawę polskć na kongresie podjeła dyplomacja carska . Odpowiadało to życzeniom arystokracji polskiej , która wruciła na ogół do orientacji prorosyjskiej , widząc w opiece carskiej gwarancję zahamowania lub nawet cofnięcia przemian społecznych w Polsce . Aleksander uważał natomiast , że podpożądkowanie terenów polskich wzmocni jego wpływy w środkowej Europie . Toteż od chwili zajęcia Księstwa Warszawskiego dawał wyraünie do zrozumienia - choćby przez powołanie jako organu rządzącego w Księstwie Najwyższej Rady Tymczasowej , w skład której weszli także Polacy - że zamieża utrzymać swe zwierzchnictwo nad tymi obszarami na stałe . W tym też duc...