Wojna była toczona między Anglią a Francją w latach 1337 – 1453.

Przyczyny wojny:

-          dążenie Francji do opanowania leżących na jej terenie resztek dziedzicznych posiadłości angielskiej dynastii Plantagenetów (Gujenny z Bordeaux),

-          zagarnięcie bogatej Flandrii przez Francuzów w 1328 r. Wywołało to niezadowolenie mieszczan flandryjskich, którzy do produkcji swego sukna używali angielskiej wełny. Ten antyfrancuski ruch w miastach flandryjskich popierali Anglicy,

-          spór o tron francuski. Po wygaśnięciu głównej linii Kapetyngów najbliższym krewnym, a zarazem pretendentem do korony francuskiej był król angielski Edward III, wnuk po kądzieli króla Francji Filipa IV Pięknego. Jego pretensje do tronu nie zostały uznane, zgodnie z zasadą francuskiego prawa niemożliwe było dziedziczenie tronu przez potomka w linii żeńskiej, na tronie Francji zasiadł więc przedstawiciel bocznej linii Kapetyngów - Filip VI Walezjusz.

Do otwartego konfliktu doprowadziło poparcie udzielone Szkocji przez Francję i pomoc udzielona Flandrii przez Anglię.

W pierwszym okresie wojny zapoczątkowanej klęską floty francuskiej w 1340 r. pod Sluis, mniej liczna, ale lepiej zorganizowana posiadająca doborowych łuczników armia angielska odniosła wiele zwycięstw. W 1346 r. w bitwie pod Crecy wojsko angielskie pokonało rycerstwo francuskie. W latach 1348-1350 była największa w Europie zaraza (dżuma lub ospa). Wskutek tej zarazy na zachodzie Europy wymarła 1/3 ludności. Zarazę rozprzestrzeniali łupiący kraj żołnierze francuscy, którym król nie płacił żołdu.

Po okresie tej zarazy Francja poniosła następną klęskę w 1356 r. w bitwie pod Poitiers. W bitwie tej król Jan II Dobry dostał się do niewoli angielskiej.

Władzę we Francji objął delfin (następca tronu) Karol, późniejszy król Karol V Mądry. Chaos we Francji doprowa...