|
|
 |
| Artykuły > Historia > STANOWISKO POLSKI WOBEC WALKI CESARSTWA Z PAPIESTWEM
|
|
STANOWISKO
POLSKI WOBEC WALKI CESARSTWA Z PAPIESTWEM (POLITYKA BOLESŁAWA ŚMIAŁEGO
(1058-1079))
Kraj
zgodnie z zasadą patrymonialną został podzielony między młodszego brata
Hermana, który objął Mazowsze oraz jeszcze młodszego brata Mieszka. który
niczego nie objął, dostał tylko uposażenie. Bolesław Śmiały usiłował nawiązać
do polityki Bolesława Chrobrego. Była to polityka wymierzona przeciw cesarzowi,
a polegała głównie na tym, że Bolesław Śmiały popierał tych pretendentów do
tronu czeskiego i węgierskiego, o których wiadomo było, że byli przeciwnikami
cesarza (szczególne interwencje na Węgrzech).
Również celem jego polityki stała się niezależność od cesarstwa, a w perspektywie
korona. Sytuacja sprzyjała planom Bolesława, ponieważ był to okres konfliktu
cesarstwa z papiestwem, gdzie przeciwnicy moich przeciwników są moimi
sojusznikami. Geneza konfliktu między Bolesławem a królem niemieckim Henrykiem
IV, wygląda w ten sposób: Bolesław nie chciał płacić trybutu władcy Czech z
dzielnicy śląskiej, natomiast pretensje władcy Czech popierał król niemiecki.
Jednak zarówno na Węgrzech jak i Czechach istnieli pretendenci do tronów,
którzy opowiadali się przeciw cesarzowi. Bolesław Śmiały udzielał wydatnego
poparcia tym pretendentom. Jednocześnie papież Grzegorz VII widząc w
poczynaniach Bolesława działania sprzyjające jego walce z cesarstwem, poprzez
swego legata dopomógł w odbudowaniu polskiej niezależnej metropolii kościelnej
(zniszczonej w latach 30-tych) a jednocześnie papież zezwolił na dokonanie
koronacji, która miała miejsce w 1076 r. W następnym roku Śmiały wprowadził na
tron węgierski brata panującego tam Beli I - Władysława. Władysław był
antycesarski. W tym samym roku za namową papieża Bolesław wyprawia się do
Kijowa, by poprzeć roszczenia jednego z pretendentów Izasława. Ponownie
przyłącza do Polski Grody Czerwieńskie. Ale ta pełna sukcesów polityka kończy
się niespodziewaną klęską, albowiem w trakcie pobytu Śmiałego w Kijowie, w
kraju zawiązał się spisek, w którym uczestniczył biskup krakowski Stanisław ze
Szczepanowa. (Chodzi o to, że sytuacja w Polsce uległa pogorszeniu. Narastał
kryzys społeczny, Z jednej strony polityka zagraniczna kosztowała zwiększeniem
danin i posług, z drugiej zaś strony brak siły zbrojnej w kraju ośmielił
żywioły niezadowolone, co groziło powtórzeniem się wypadków lat 30-tych (bunt
ludowy). Mimo złych wieści z kraju, Bolesław nie chciał wracać, a więc
poszczególni rycerze jak i możnowładcy zaczęli go opuszczać i powracać do kraju
na własną rękę, aby zaprowadzić porządek. Pod wpływem takich faktów Bolesław
musiał się wycofać z Kijowa, ale porzucenie go uznał jako zdradę i rozpoczął
karanie winowajców. Istnieją dwie relacje na temat zaistniałych wypadków. Jedna
Galla Anonima, która mówi, że nie powinien jeden pomazaniec Boży na drugiego
ręki podnosić, druga późniejsza relacja Wincentego Kadłubka przedstawia sprawę
w ten sposób, że kiedy Śmiały zaczął karać rzekomych zdrajców, wtedy biskup
Stanisław upomniał się za tymi ludźmi, twierdząc że winę za taki obrót sprawy
ponosi on sam (król) i jego nierozważna polityka. Bolesław potraktował to jako
zdradę, brak lojalności i skazał biskupa na śmierć(1079 r.). Jednak w pojęciach
średniowiecznych monarcha, który dopuszczał się zbrodni na osobie duchownej
tracił łaskę bożą, a więc legitymacje sprawowanej władzy. Bolesław został
zmuszony do opuszczenia kraju (1079 r.), gdzie zmarł na wygnaniu (1081r.).
Władzę zwierzchnią przejął jego młodszy brat - Władysław Herman (1079-1102).
Władysław Herman (1079 - 1102 )
Odstąpił on od polityki swojego brata. Działał w sposób bezkonfliktowy, jeśli
chodzi o cesarstwo. W polityce zewnętrznej dążył tylko do odzyskania Pomorza,
które odpadło w poprzednim okresie. Rzeczywistą władzę w kraju miał sprawować
wojewoda (Palatyn) - Sieciech. Prowadził on politykę sprzeczną z interesami
możnowładztwa, ważne urzędy państwowe panów grodowych obsadzał swoimi ludźmi,
często byli to prości rycerze całkowicie lojalni wobec swojego zwierzchnika.
Niezadowoleni z takiego stanu rzeczy możnowładcy wysunęli przeciwko Sieciechowi
i Hermanowi dwóch synów Hermana : Bolesława i Zbigniewa, rządając wydzielenia
im dzielnic i przepędzenia Sieciecha. Władysław Herman uległ tym rządaniom,
zostawiając sobie Mazowsze.
|
|
| |
|
|
|
