Następcą Władysława Łokietka został jego syn – Kazimierz. Nie cieszył się on dobrą opinią w kraju. Miał 23 lata. Od ojca otrzymał namiestnictwo nad Kujawami i Wielkopolską. Gdy Kazimierz został namiestnikiem Wielkopolski, Wincenty z Szamotuł, były namiestnik sprowadził Krzyżaków. 25 kwietnia 1333 r. w Krakowie Kazimierz koronował się na króla Polski. Kazimierz rozpoczął od regulacji stosunków z Krzyżakami. Do 1335 r. wydłużył rozejm z Krzyżakami. W tym roku miał być sąd na którym byli dwaj władcy: Jan Luksemburczyk i Karol Robert. Sąd odbył się w Wyszehradzie w listopadzie 1335 r. Wydano wyrok, na mocy którego Krzyżacy mieli oddać: Kujawy i Ziemię Dobrzyńską, a Pomorze Gdańskie i Ziemia Chełmińska miała pozostać w rękach Krzyżaków jako lenno Polski. W 1335 r. sprawa sądu była sprawa drugorzędną. Pierwszą sprawą były pretensje króla czeskiego do korony polskiej. Jan Luksemburczyk zgłaszał pretensje do polskiej korony i Kazimierz musiał zapłacić 20 tys. kop groszy praskich. Król czeski zażyczył sobie Śląska i zhołdowanej ziemi płockiej. Nie zgodził się na to i na Pomorze Kazimierz. Sprawę skierował do sądu papieskiego. W 1339 r. do Polski przybyli legaci papiescy. Krzyżacy podważali legalność sądu i nie stanęli przed trybunałem. Kazimierz, by zapewnić sobie neutralność Luksemburczyka wydał dokument oddający Śląsk Czechom. Po siedmiu miesiącach legaci papiescy ogłosili, że Krzyżacy mają zwrócić Kujawy, Pomorze Gdańskie, Ziemię Chełmińską, Ziemię Dobrzyńską, zapłacić odszkodowanie za Pomorze w wysokości 200 tys. grzywien srebra oraz zwrócić koszty procesu w kwocie 150 tys. Krzyżacy się na to nie zgodzili. Kazimierz nie był w stanie tego wyegzekwować, gdyż zajmował się wschodem. Trzeba było podjąć wysiłki dyplomatyczne. Doprowadziły one do zawarcia pokoju „wieczystego” z Zakonem. Został on zawarty w 1343 r. Na jego mocy Polska otrzymała Kujawy, Ziemię Dobrzyńską, a Pomorze Gdańskie stawało się własnością zakonu za 100 tys. florenów odszkodowania. W tym samym roku Kazimierz Wielki podpisał sojusz z książętami Pomorza Zachodniego. Na mocy tego dokumentu, w razie wojny Polski w Krzyżakami, książęta pomorscy mieli zablokować przemarsz wojsk z zachodniej Europy przez swoje terytorium. Sprawy załatwiano szybko, gdyż Kazimierz Wielki zajęty był sprawą Rusi. Książę mazowiecki Bolesław (rządził na Rusi) został otruty i nie wyznaczył następcy. Kazimierz Wielki zajął Lwów, złupił miasto, gród spalił. Po wyprawie na Ruś, Ruś Halicką przyłączono do Polski, a Ruś Włodzimierska zajęta została przez Litwinów. Sprawa Rusi odżyła w 1349 r. Wówczas Kazimierz podjął kolejną wyprawę...