Karol Wielki przez swoje podboje stworzył państwo bardzo potężne, bowiem sięgało ono od rzeki Ebro, poprzez dawną Galię, obejmowało tereny Słowian, zwierzchnictwo uznawały Czechy, płn. Italia. To wszystko dawało podstawę Karolowi Wielkiemu do ubiegania się o koronę cesarską. Mimo tego, że wschód nie uznawał korony cesarskiej Karola Wielkiego, to cesarz używał swojego tytułu i faktycznie od 800 r. faktycznie istniały dwa niezależne cesarstwa: cesarstwo wschodnie i cesarstwo zachodnie – cesarstwo rzymskie. Można powiedzieć, że nie było to samo cesarstwo co poprzednio. Podstawą cesarstwa była Galia, były plemiona germańskie. Cesarz władzę sprawował sam. Nie wybierał już majordomów, jako tych, którzy mieli mu pomagać w sprawowaniu władzy, mianował natomiast urzędników, którym zlecano zajmowanie się sprawami dworu i administracją państwa.

Karol Wielki sam wybierał sobie ludzi na urzędy, i ważnym jego posunięciem było to, że zwiększył odpowiedzialność urzędników za sprawowane funkcje w państwie – odpowiedzialność osobistą. Pracę urzędników kontrolowali specjalni ludzie tzw. inspektorzy. Cechą charakterystyczną dworu Karola Wielkiego było to, że nie miał on stałej siedziby. Był to dwór wędrujący. Polegało to na tym, że dwór przybywał do jakiegoś domu zjadał wszelkie zapasy, jakie tam były, co sprawiało, że dwór był tani, nie trzeba było pieniędzy na utrzymanie dworu.

Chociaż Karol Wielki używał tytułu cesarskiego to jako człowiek został barbarzyńcą. Ale jego zasługą było to, że próbował przyswoić sobie rzymska c...