Na mocy traktatu Verdun w 843 r. państwo Karola Wielkiego rozpadło się na trzy części, później pas ziemi Lotariusza został podzielony, co dało podstawę do utworzenia dwóch potężnych państw, a mianowicie: państwa francuskiego i państwa niemieckiego, ponieważ królestwo włoskie było królestwem mizernym. Władza królewska w tych państwach nie była już władzą tak potężną, tak silną jaką była władza Karola Wielkiego. Do władzy doszli wasalowie królewscy, książęcy. Do największych książąt w państwie niemieckim należał książę Saksonii, Szwabii, Frankonii oraz książę Bawarii. Państwo niemieckie stało się jakby związkiem poszczególnych księstw. Ten związek poszczególnych księstw nazywamy Rzeszą Niemiecką. W 911 r. wygasła na terenie państwa niemieckiego dynastia Karolingów. Wówczas władcy niemieccy, feudałowie niemieccy wprowadzili starą, germańską zasadę elekcyjności tronu. W dynastii karolińskiej obowiązywała dziedziczność, tu wprowadzono elekcyjność. Różnica polega na tym, że przy dziedziczności objęcie tronu następowało automatycznie, czy elekcyjności trzeba było wybrać władcę. Z reguły było tak, że wybierano syna po zmarłym władcy, ale nie zawdzięczał on swego tronu temu, że był synem, ale zawdzięczał tym co go wybierali. Był uzależniony w jakimś sensie od tych którzy go wybierali. Pierwszym władcą został przedstawiciel księstwa Saksonii – Henryk I. Jego dziełem, a następnie dziełem jego syna było skierowanie państwa niemieckiego na drogę ekspansji. Dążyli także do wzmocnienia swojej władzy w królestwie oraz pozycji Niemiec w Europie. Pierwszym posunięciem Henryka I było narzucenie zwierzchności Słowianom Połabskim, którzy do tej pory pozostawali w dość luźnych stosunkach z państwem Karola Wielkiego, Obodrzycom i Wieletom. Opanował ziemie pomiędzy Łabą i Soławą. Na tych ostatnich terenach Henryk I przeprowadził akcję pacyfikacyjną i kolonizacyjną. Akcja pacyfikacyjna przebiegała bardzo prosto – należało ściąć wszystkich mężczyzn, natomiast później była kolonizacja polegająca na tym, że kobiety i dzieci przesiedlano w głąb państwa, a na terenach zajętych osiedlali się rycerze niemieccy. W ten sposób Henryk I zapoczątkował masowy terror, który od tej pory będzie częstym narzędziem Niemców w walce ze Słowianami. Rycerstwo, które osiedlało się na nowych terenach otrzymywało ziemię i to ziemię dobrą, tych, których nie przesiedlono w głąb państwa otrzymywali w darze jako siłę roboczą. W 929 r. zwierzchnictwo niemieckie uznały Czechy. Ukoronowaniem ekspansji Henryka I była wyprawa na Węgry. Wyprawa ta zakończyła się sukcesem w 933 r. To zwycięstwo nad Węgrami umocniło autorytet Henryka I i pozwoliło na przejęcie władzy przez jego syna liczono, że będzie on kontynuował politykę ojca. Synem Henryka I był Otton I. W 935 r. Otton I został koronowany na króla w Akwizgranie - cz...
|
