ANGLIA W DOBIE REWOLUCJI I RESTAURACJI

W 1603 r. dochodzi w Anglii do zmiany dynastii. W miejsce Tudorów na tronie angielskim zasiedli Stuartowie. Pierwszym przedstawicielem dynastii Stuartów jest Jakub I. Jakub I jest zwolennikiem absolutyzmu. Dążenie do wprowadzenia władzy absolutnej na terenie Anglii doprowadziło do napięć pomiędzy dworem królewskim a parlamentem angielskim. Jakub I w ogóle nie liczył się z warstwami średnimi, które tworzyły izbę parlamentarną. Przedmiotem sporów pomiędzy królem a parlamentem była polityka wewnętrzna państwa (chodziło tutaj o wzmocnienie władzy królewskiej), ale także polityka zagraniczna państwa. Szczególne zastrzeżenia budził stosunek Jakuba I do Hiszpanii, która była uważana za bastion katolicyzmu, państwo nietolerancyjne. Król Jakub I zamierzał doprowadzić do sojuszu hiszpańsko-angielskiego poprzez małżeństwo syna Karola z infantką hiszpańską. Parlament angielski sprzeciwił się tym planom, nie uznał takiego sojuszu, a Jakub I nie przywykły kogokolwiek słuchać – parlament rozwiązał. Najbardziej zagorzałych przeciwników tego małżeństwa nakazał aresztować. Ostatecznie te plany Jakuba I zakończyły się niepowodzeniem. Trzeba powiedzieć, że Jakub I był władcą bardzo słabym, nieudolnym. Nie potrafił zrozumieć problemów kraju, w którym przyszło mu panować. Nie potrafił zrozumieć także tego, że w Anglii nie można zlikwidować parlamentu. Jako władca pozostawał w cieniu wielkiego lorda admiralicji księcia Beckingham. To on decydował o polityce państwa, natomiast swego wpływu na losy państwa nie zawdzięczał umiejętnościom, ale przekupstwu. Następcą Jakuba I został Karol I Stuart, który podobnie jak ojciec okazał się nieudacznikiem. Jego działalność polityczna dotycząca zwłaszcza polityki wewnętrznej państwa doprowadziła do zaognienia stosunków pomiędzy parlamentem a dworem. Ster polityki dzierżył nadal książę Beckingham. Dzięki takiej polityce Anglia znalazła się w pewnym momencie w obozie politycznym kardynała Armanda Richelieu. Chodziło o czas kiedy Richelieu podejmuje walkę z hugenotami. To wywołało niezadowolenie protestantów angielskich, ponieważ udział w wojnie wymagał środków finansowych i dlatego król ogłosił podatki. Przeciwko podniesieniu podatków zaprotestował parlament, zaprotestowało społeczeństwo i wówczas książę Beckingham odpowiedzialny za stan państwa przeszedł do hugenotów, przeciwko królowi. Taka polityka doprowadziła do wysunięcia przez parlament żądania, by został odsunięty od władzy. Oskarżono go także o nadużycia. Król nie posłuchał parlamentu i zaaresztował przeciwników opozycji parlamentarnej. Ogłosił także, że król jest władcą absolutnym i podlega tylko ocenie Boga. Niepowodzenia francuskie zmusiły jednak króla do ustępstw. Król musiał zwołać parlament, usunął Beckinghama. W sierpniu 1628 r. książę Beckingham został zamordowany. Sytuacja w państwie nie uległa jednak przez to zmianie, króla nie zamierzał przestrzegać praw parlamentu. Ogłaszał coraz to nowe podatki. Dążył także do wzmocnienia kościoła anglikańskiego, w którym widział oparcie dla władzy absolutnej. T...